Οι άνθρωποι αναρωτιούνται πως πρέπει να είναι, τι πρέπει να κάνουν για να γεμίσουν από αγάπη. Η απάντηση βρίσκεται μόνο σε μια λέξη: τίποτα. Η σωστή διαδικασία είναι να ξεχασεις ό,τι νομίζεις ότι πρέπει να είσαι, και να επιτρέψεις στην αληθινή σου φύση να ανέβει με ηρεμία στη επιφάνεια.

Οι άνθρωποι αναρωτιούνται πως πρέπει να είναι, τι πρέπει να κάνουν για να γεμίσουν από αγάπη. Η απάντηση βρίσκεται μόνο σε μια λέξη: τίποτα. Η σωστή διαδικασία είναι να ξεχασεις ό,τι νομίζεις ότι πρέπει να είσαι, και να επιτρέψεις στην αληθινή σου φύση να ανέβει με ηρεμία στη επιφάνεια.  

Η αλήθεια είναι οτι δεν υπάρχει καμία διαφορά ανάμεσα σε σένα και τον Θεό. Όπως ακρίβως  και σε μια λιμνη, μετά από την ανατάραξη του λασπώδους βυθού της, τα νερά γίνονται πάλι διαφανα.

Δεν υπάρχει τίποτα που χρειάζεται να κάνεις. Μονο να είσαι. Για να θρέψεις την ψυχή σου πρέπει να αφεθείς, να εμπιστευτείς την ύπαρξή σου. Όταν όμως αναφέρομαι στην τροφή της ψυχής, οι άνθρωποί ρωτούν: «Πως γίνεται αυτό; Με διαλογισμό; Με τον χορό, με την προσφορά στους άλλους ανθρώπους;».

Η απάντηση είναι ναι, αν ολα αυτά τρεφουν το πνεύμα σας και σας επιστρέπουν να ξεπεράσετε την αγωνία σας για την εξωτερική σας εικόνα. Όμως, η πραγματική ευτυχία έρχεται μονο όταν η καρδιά μας είναι ανοιχτή. Όπως ισχύει και το ανάποδο: Η μεγαλύτερη δυστυχια προέρχεται από την συνεχή κι ατέρμονη επιθυμία. Και η πιο πραγματική αίσθηση ειρήνης πηγάζει μονο μέσα από την ύπαρξή μας.

Το πιο σοβαρό εμπόδιο για την καλλιέργεια της ψυχής έιναι η έλλειψη εμπιστοσύνης. Επειδή δεν εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας, μένουμε αγκιστρωμένοι και εγκλωβισμένοι στην παγίδα της άνεσης και της ευκολίας. Εξαλείφουμε όσο περισσότερο πόνο μπορούμε από τη ζωή μας, και καταλήγουμε στριμωγμένοι σε μια γωνιά που την ονομάζουμε: ασφάλεια. Η αλήθεια είναι οτι η «ασφάλεια» είναι το λιγότερο ασφαλές πνευματικό μονοπάτι που μπορεί κανεις να ακολουθήσει στην πορεία της αυτοπραγμάτωσης. Οδηγεί αποδεδειγμένα στην πνευματική νάρκωση και στον θάνατο. Συνήθως είμαστε απροετοίμαστοι όταν έρχεται η ώρα του θανατου μας. Έχουμε αφήσει τον εαυτό μας να ζήσει πολύ λίγο...

Προκειμένου να προσφέρουμε στον εαυτό μας ό,τι αυτός χρειάζεται, πρέπει να είμαστε σε θέση να τον φροντίζουμε. Εκείνο που πρεπει να συνηδητοποιησουμε είναι ότι δεν μπορούμε να δώσουμε αγάπη παρά μονο αν είμαστε έτοιμοι να τη αποδεχτούμε. Και η ικανότητα μας να δεχτούμε την αγάπη στηρίζεται στην ικανότητα μας να αισθανθούμε, αφού μονο μέσα από τα συναισθήματα μας μπορούμε να δεχτούμε την στήριξη των άλλων, κι έτσι να την προσφέρουμε κι εμείς στους άλλους.

Το μυαλό μας συμπεριφέρεται όπως ακριβώς ένα χάμστερ στον τροχό: τρέχει όλο και γρηγορότερα, χωρίς στην πραγματικότητα να καταλήγει πουθενά.

Μόλις κανείς συνηδητοποιήσει οτι το μυαλό του στέλνει καθε τόσο αναμενόμενα και συνήθη μηνύματα που δεν χρειάζεται να τα παίρνει και τοσο στα σοβαρά, τότε μονο είναι ελέυθερος να επιστρέψει στον τρόπο λειτουργίας της ψυχής.

Στα εργαστήρια αυτογνωσίας συχνά κάνω την εξής ερώτηση: «Αν η σημερινή μέρα ήταν η τελευταια σας μέρα πάνω στη γη, πως θα επιλέγατε να την περάσετε;». Στη συντριπτική πλειοψηφία η απάντηση ειναι: «έκανα ό,τι μπορούσα για να αγαπήσω τους άλλους και να προσφέρω κατι στον κόσμο με την φροντίδα και τη συμπόνια μου». Παρ' όλα αυτά όμως η αλήθεια είναι ότι οι περισσότεροι από μας δεν αντιμετωπίζουμε έτσι την καθημερινή μας ζωή.

Πιστεύουμε λανθασμένα ότι με το να κάνουμε χρήματα, ή να αποκτήσουμε ένα ακριβό αυτοκίνητο θα μας κάνει ευτυχισμένους. Έτσι, αντί να ζούμε στο παρόν, σκεφτόμαστε συνεχώς την επόμενη στιγμή.

Αν τελικά επιλέξουμε να θρέψουμε την ψυχή μας, αυτό θα σημαίνει ότι αναγνωρίσαμε ποιος είναι προορισμός μας: να συγχωρούμε και να αγαπάμε. Αν και φαίνεται απλό, σίγουρα δεν είναι εύκολο. Μέχρι τη στιγμή που θα μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε ότι το παρόν είναι ο μονος χρόνος που υπάρχει, και μέχρι να συγκινηθούμε με την ακινησία της στιγμής, η απλότητα θα μοιάζει μια δύσκολη ιδέα.

Όταν μαθουμε να κανουμε επιλογές που θρέφουν την ύπαρξή μας, τότε θα είμαστε σε θέση να αναγνωρίσουμε ότι η ουσία της ζωής μας είναι η αγάπη, και η συγχώρεση είναι το κλειδί της ευτυχίας μας.

Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης

πηγή 

Χρόνια Πολλά...

Χρόνια Πολλά σε όλους...
Ειδικά σε αυτούς που έχουν ανάγκη.
Ειδικά σε εκείνους που είναι μόνοι.
Ειδικά σε όσους έχου τρυφερή και αγνή ψυχή.
Ειδικά σε εκείνους που πιστεύουν σε κάτι ανώτερο, ισχυρότερο και αγαθό.
Ειδικά σε εκείνους που το χρειάζονται περισσότερο.
Και ακόμα πιο πολύ σε αυτούς που ''πάγωσαν'' την καρδιά τους και ξέχασαν...

Μα περισσότερο στα παιδιά.
Στα παιδιά όλου του κόσμου.
Που είναι το Αύριο κάθε πραγματικότητας.

Εύχομαι με όλη μου την καρδιά, να είστε όλοι καλά,να έχετε υγεία, να χαμογελάτε και να βλέπουμε το ίδιο όνειρο...
Πως ζούμε ήδη εκεί που τόσο θέλουμε.
Πως ωριμάζουμε, πως συνειδητοποιούμε και πως αναλαμβάνουμε την ευθύνη της ζωής μας.

Τις ευχές μου,

white
 

Σοφία

Απόσπασμα από το βιβλίο του Παντελή Γιαννουλάκη,
"Το πεπρωμένο μας είναι τα άστρα", εκδ.Άγνωστο

Δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη παρατήρηση ούτε κάποια ιδιαίτερη παιδεία ή στοχασμό, για να επισημάνει κανείς το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν σαν ζώα, ή σαν προγραμματισμένα αυτόματα, βυθισμένοι στην ανοησία και στην άγνοια και στην αμορφωσιά και στη σκληρότητα και στη μικρότητα, κινούμενοι από τα ορμέμφυτα, τις ψευδαισθήσεις τους, τις κοινωνικές επιταγές και τις επίπλαστες ανάγκες, υπνωτισμένοι, ανήμποροι να κατανοήσουν οτιδήποτε για τον αληθινό εαυτό τους, την ανθρωπότητα και το μυστήριο του κόσμου. Η επισήμανση αυτή είναι μια καταγγελία, η μόνη καταγγελία που αληθινά αξίζει να γίνεται, παντού και πάντα, από όλους μας. Δεν μας αξίζει αυτή η μοίρα. Να το καταγγέλλεις αυτό, όπου σταθείς και όπου βρεθείς, σε όλους.

Οι περισσότεροι άνθρωποι ζουν σαν ζώα ή σαν προγραμματισμένα αυτόματα, δεν είναι ζώα ή αυτόματα. (Και δεν είναι στ’ αλήθεια α-νόητοι –δηλαδή, όντα χωρίς νου– αλλά λειτουργούν σαν ανόητοι). Ο άνθρωπος είναι κάτι πολύ παραπάνω από αυτό. Κατά τη γνώμη μου, αυτό το «κάτι πολύ παραπάνω» υποδεικνύεται από πέντε πράγματα: από τον Λόγο, από τη Φαντασία, από την Ελπίδα, από την Τέχνη και την Έμπνευση, και από τη Σοφία. Αυτά είναι τα πέντε χαρακτηριστικά που δεν φαίνεται να έχει κανένα άλλο όν γύρω μας, εκτός από τον άνθρωπο. Το παράξενο, όμως, είναι ότι δεν τα έχουν όλοι οι άνθρωποι! Κι επειδή, αυτοί που τα έχουν δεν είναι υπεράνθρωποι ή κάτι τέτοιο, είναι άνθρωποι σαν κι εμάς, αυτό το γεγονός αποτελεί μια πυξίδα για την ανθρωπότητα: ένας φάρος για την πορεία του ανθρώπου. Ποιος ξέρει τι άλλο μας περιμένει –εκτός από τη σοφία– αν αποκτήσουμε, εξερευνήσουμε και χειριστούμε αυτά τα πέντε ολόδικά μας πράγματα σε όλες τους τις δυνατότητες…

Συνέντευξη από τον Θεό...

Είδα όνειρο ότι πήρα συνέντευξη από το Θεό.

«Θες, λοιπόν, να σου δώσω συνέντευξη;» ρώτησε ο Θεός.

«Αν σας περισσεύει χρόνος», απάντησα.

Ο Θεός χαμογέλασε: «Έχω μια μέρα και μια αιωνιότητα.

Τι ερωτήσεις σκέφτεσαι να μου κάνεις;»

 

«Τι είναι αυτό που σας εκπλήσσει περισσότερο στους ανθρώπους;»

ΚΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΑΠΑΝΤΗΣΕ...

Ότι βιάζονται να αποβάλουν την παιδικότητά τους:

Θέλουν να μεγαλώσουν γρήγορα και ύστερα παρακαλούν να ξαναγίνουν παιδιά.

Ότι με το να αγχώνονται για το μέλλον τους, λησμονούν το παρόν τους,

κι έτσι δεν ζουν ούτε στο μέλλον ούτε στον παρόν.

 

Ότι χάνουν την υγεία τους προσπαθώντας να βγάλουν λεφτά, κι ύστερα χάνουν τα λεφτά για να ξαναβρούν την υγειά τους.

Ότι ζουν σαν να μην πρόκειται να πεθάνουν ποτέ,

και πεθαίνουν σαν να μην έχουν ζήσει καθόλου...

  

Ο Θεός πήρε το χέρι μου στο δικό του,

μείναμε για λίγο σιωπηλοί και μετά ρώτησα...

 

«Σαν γονιός, ποια είναι τα μαθήματα ζωής

που θα θέλατε να μάθουν τα παιδιά σας;»

  

Ο Θεός απάντησε χαμογελώντας:

“Να μάθουν ότι δεν μπορούν να αναγκάσουν τους άλλους να τους αγαπήσουν”

Αυτό που μπορούν να κάνουν

είναι να γίνουν άξιοι να αγαπηθούν.

Να μάθουν ότι δεν μετράνε περισσότερο

τα πράγματα που έχουμε στη ζωή μας,

αλλά οι άνθρωποι που έχουμε στη ζωή μας.

Να μάθουν ότι δεν ωφελεί να συγκρίνουμε τους εαυτούς μας με τους άλλους.

Να μάθουν ότι πλούσιος δεν είναι

αυτός που έχει τα περισσότερα, αλλά

αυτός που χρειάζεται τα λιγότερα.

Να μάθουν ότι μέσα σε ελάχιστες στιγμές

μπορείς ν’ ανοίξεις στον άλλο πληγές που μετά

παίρνει χρόνια πολλά να τις γιατρέψεις.

Να μάθουν τη συγχώρεση συγχωρώντας.

Να μάθουν πως υπάρχουν άνθρωποι

που τους αγαπούν πραγματικά,

που όμως δεν ξέρουν πώς να δείξουν

ή να εκφράσουν τα αισθήματά τους.

Να μάθουν ότι τα χρήματα

μπορούν να αγοράσουν τα πάντα ...

ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ

ΤΗΝ ΕΥΤΥΧΙΑ!!!!

Να μάθουν ότι δύο άνθρωποι μπορεί να κοιτούν το ίδιο πράγμα

και να βλέπουν δύο διαφορετικά πράγματα.

Να μάθουν ότι δεν φτάνει πάντα να σε συγχωρούν οι άλλοι –

πρέπει να μπορείς να συγχωρήσεις κι ο ίδιος τον εαυτό σου.

Και να μάθουν ότι για τα παιδιά μου

εγώ θα είμαι πάντα εδώ.

Άγνωστου συγγραφέα.

Προσαρμογή στα ελληνικά: sofaki@sofoteros.gr

ΤΙ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΦΤΩΧΟΣ…

του Όμηρου Ελευθεριάδη 

Ένας πατέρας με οικονομική άνεση, θέλοντας να διδάξει στο γιο του τι σημαίνει φτώχεια, τον πήρε μαζί του για να περάσουν λίγες μέρες στο χωριό, σε μια οικογένεια που ζούσε στο βουνό.


Πέρασαν τρεις μέρες και δυο νύχτες στην αγροικία. Καθώς επέστρεφαν στο σπίτι, μέσα στο αυτοκίνητο, ο πατέρας ρώτησε το γιο του:




«Πώς σου φάνηκε η εμπειρία???»
«Ωραία» απάντησε ο γιος με το βλέμμα καρφωμένο στο κενό.
«Και τι έμαθες???» συνέχισε με επιμονή ο πατέρας.
Ο γιος απάντησε:


Εμείς έχουμε έναν σκύλο, ενώ αυτοί τέσσερις.

Εμείς διαθέτουμε μια πισίνα που φτάνει μέχρι τη μέση του κήπου, ενώ αυτοί ένα ποτάμι δίχως τέλος, με κρυστάλλινο νερό, μέσα και γύρω από το οποίο υπάρχουν και άλλες ομορφιές…
Εμείς εισάγουμε φαναράκια από την Ασία για να φωτίζουμε τον κήπο μας, ενώ αυτοί φωτίζονται από τα αστέρια και το φεγγάρι…
Η αυλή μας φτάνει μέχρι το φράχτη, ενώ η δική τους μέχρι τον ορίζοντα…
Εμείς αγοράζουμε το φαγητό μας· αυτοί πάλι, σπέρνουν και θερίζουν γι αυτό…
 
Εμείς ακούμε CDs.
Αυτοί απολαμβάνουν μια απέραντη συμφωνία από πουλιά, βατράχια, και άλλα ζώα. Και όλα αυτά διακόπτονται που και που από το ρυθμικό τραγούδι του γείτονα που εργάζεται στο χωράφι…
Εμείς μαγειρεύουμε με ηλεκτρική κουζίνα. Αυτοί ό,τι τρώνε έχει αυτή τη θεσπέσια γεύση, μια και μαγειρεύουν στα ξύλα…

Εμείς, για να προστατευθούμε, ζούμε περικυκλωμένοι από έναν τοίχο με συναγερμό. Αυτοί ζουν με τις ορθάνοιχτες πόρτες τους, προστατευμένοι από τη φιλία των γειτόνων τους…

Εμείς ζούμε «καλωδιωμένοι» με το κινητό, τον υπολογιστή, την τηλεόραση. Αυτοί, αντίθετα, «συνδέονται» με τη ζωή, τον ουρανό, τον ήλιο, το νερό, το πράσινο του βουνού, τα ζώα τους, τους καρπούς της γης τους, την οικογένειά τους.

Ο πατέρας έμεινε έκθαμβος από τις απαντήσεις του γιου του…
Και ο γιος ολοκλήρωσε με τη φράση:
«Σ’ ευχαριστώ, μπαμπά, που με δίδαξες πόσο φτωχοί είμαστε…»

 

Υ.Γ.
ΟΛΟΙ ΜΑΣ  ειμαστε απο καποιο χωριο,αλλα μερικοι απο εμας για χρονια ντρεπονταν   για την  καταγωγη  τους.Τωρα ομως που  η φτωχεια χτυπησε την πορτα  πολλων απο  εμας...σιγα σιγα  ξαναγυριζουμε  πισω..και χαιρομαι  γι αυτο...γιατι η πραγματικη ''ποιοτητα '' ζωης βρισκεται  στην  Επαρχια..ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ και ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ..αλλα  μην ξεχνατε  τις ριζες σας..και τους φτωχους ΕΛΛΗΝΕΣ  που  ειναι διπλα σας..Εξαλλου  ΕΛΛΑΔΑ δεν ειναι μονο η ΑΘΗΝΑ  οσο κι αν προσπαθουν να  μας αποδειξουν το αντιθετο...

το βρήκα εδώ