Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2012

Tο σώμα φωνάζει αυτό που σωπαίνει το στόμα



Nelson Torres, Doctor στη Ψυχιατρική (UCV) και ειδικός σε ψυχο-νευρό-ανοσογλωσσική PNIL στη Βενεζουέλα


 Πολλές φορές ...


Το κρυολόγημα "στάζει" όταν ο οργανισμός δεν κλαίει.


Ο πονόλαιμος «φράζει», όταν δεν μπορεί να επικοινωνήσει τις αγωνίες.


Το στομάχι καίει όταν ο θυμός δεν μπορεί να βγει.


Ο διαβήτης εισβάλει όταν η μοναξιά πονάει.


Το σώμα παχαίνει όταν η δυσαρέσκεια πιέζει.


Ο πονοκέφαλος καταθλίβει όταν αυξάνουν οι αμφιβολίες.


Η καρδιά χαλαρώνει όταν το νόημα της ζωής φαίνεται να τελειώνει.


Οι αλλεργίες συμβαίνουν όταν η τελειομανία είναι ανυπόφορη.


Τα νύχια σπάνε όταν απειλούνται οι άμυνες.


Το στήθος σφίγγει όταν η υπερηφάνεια εγλωβίζεται.


Η πίεση αυξάνεται όταν ο φόβος φυλακίζει.


Οι νευρώσεις παραλύουν όταν το εσωτερικό παιδί τυραννιέται.


Ο πυρετός θερμαίνει όταν οι άμυνες εκρήγνυνται.


Ο καρκίνος σκοτώνει εάν δεν συγχωρείς ή / και έχεις κουραστεί να «ζεις».


Και οι σιωπηλοί σου πόνοι; Πώς μιλάνε στο σώμα σου;


Η ασθένεια δεν είναι κακό, θα σου πει ότι έχεις πάρει λάθος δρόμο.


Φαίνεται ωραίο να μοιραστούμε αυτό το μήνυμα:


Ο δρόμος προς την ευτυχία δεν είναι ευθύς.


Υπάρχουν καμπύλες που ονομάζονται ΛΑΘΗ,

φανάρια που λέγονται ΦΙΛΟΙ,

φώτα που ονομάζονται ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ,

και όλα γίνονται, αν έχεις ένα ανταλλακτικό που ονομάζεται ΑΠΟΦΑΣΗ,

μια ισχυρή μηχανή που ονομάζεται ΑΓΑΠΗ,

άφθονο καύσιμο που ονομάζεται ΥΠΟΜΟΝΗ,

αλλά πάνω απ 'όλα έναν έμπειρο οδηγό που ονομάζεται ΠΙΣΤΗ.

πηγή: από email φίλου

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2012

«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Συγγνώμη»

Παραθέτω το άρθρο που βρήκα εδώ γιατί με πόνεσε. Με πόνεσε νομίζω πιο πολύ από όλα όσα έχω διαβάσει και δει μέχρι τώρα - σχετικά πάντα με το θέμα.

Παρακαλώ όλους όσοι έχουν παιδιά να μην φτάνουν σε τέτοιες αποφάσεις.

Γκρεμίζουν το κόσμο μιας ψυχής που τους εμπιστεύθηκε...

Αφήνουν την καρδούλα του σπασμένη, το αφήνουν μόνο και φοβισμένο. Έρμαιο των καταστάσεων.

Λύσεις υπάρχουν . ΠΑΝΤΑ. Προσπαθήστε να επικοινωνήσετε με γείτονες, ακόμα κι αυτούς που δεν σας γνωρίζουν ή δεν γνωρίζετε. Κάποιος θα σταθεί στο πλάι σας. Ποτέ μα ποτέ όμως μην αφήνετε τα μωρά σας.

Από την στιγμή που τα γεννάμε έχουμε ιερό καθήκον απέναντί τους.

Να είμαστε δίπλα τους. Και στα όμορφα και στα άσχημα. Να είμαστε εκεί. Να μην τα προδώσουμε. Ποτέ. 

Η ζωή δεν είναι μόνο στα όμορφα. 

Ζωή σημαίνει να παλεύουμε καθημερινά. Να νικήσουμε τον ίδιο μας τον εαυτό. Αυτόν που μου λέει να φοβάμαι. - Του απαντώ: Χα, χα. Είμαι πιο δυνατή από σένα. Είμαι πολλά παραπάνω. Και είμαι εδώ για να αποφασίζω εγώ - και όχι εσύ. Να διαλέγω συνειδητά τι θέλω. Όχι να κρύβομαι. Όχι να φεύγω.

Δεν αντίκρυσα μεγαλύτερο θησαυρό στην ζωή μου, παρά μόνο όταν αισθάνθηκα και αγγάλιασα τα μωρά μου. 

Πως θα πετάξω αυτό το θείο δώρο, επειδή δεν έχω χρήματα. Θα βρω. Θα γυρίσω την Πλάση ανάποδα να ταίσω τα παιδιά μου.

Μην το βάζετε ΠΟΤΕ κάτω.

Εύχομαι με την καρδιά μου εάν αποφασίσετε να ζητήσετε βοήθεια, να είναι η δική μου πόρτα που θα σας υποδεχθεί. Να σας αγγαλιάσω ολόψυχα και να βαδίσουμε μαζί μέσα στις δυσκολίες, να τις κάνουμε καθαρό ουρανό...

Στεφανία (white)

 

 Γονείς σε απόλυτη φτώχεια ζητούν να αφήσουν το παιδί τους στα χωριά SOS

ΜΕΓΕΘΥΝΣΗ

Της Μαρίλης Μαργωμένου, απ' την Καθημερινή.

«Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Συγγνώμη»


Η Αννα ήταν ακόμα στον παιδικό σταθμό. Είχε πάει απόγευμα και η μαμά της δεν είχε εμφανιστεί. Οι νηπιαγωγοί δεν ήξεραν τι να κάνουν. Ωσπου το κοριτσάκι έβγαλε κάτι απ' την τσέπη του. Ηταν ένα σημείωμα: «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Δεν έχω λεφτά, δεν μπορώ να τη μεγαλώσω. Συγγνώμη. Η μαμά της».

Ο άνθρωπος που μου λέει την ιστορία την διηγείται σαν κάτι συνηθισμένο. Ο Στ. Σιφνιός είναι υπεύθυνος της κοινωνικής υπηρεσίας στα Παιδικά Χωριά SOS. «Οι νηπιαγωγοί κάλεσαν την Εισαγγελία», λέει. «Και ο εισαγγελέας έστειλε το παιδί σ' εμάς».

Ολα αυτά δεν έγιναν σε κάποιο βιβλίο του Ντίκενς. Εγιναν σε μια συνοικία της Αθήνας. Η μαμά της Αννας δεν είναι τρελή. Είναι μια κοπέλα που έχασε τη δουλειά της και πανικοβλήθηκε. Σαν την ιστορία της, υπάρχουν τουλάχιστον πεντακόσιες ακόμη ιστορίες. Σήμερα στην Ελλάδα πεντακόσιοι γονείς είναι σε τέτοια οικονομική κατάσταση, που ζήτησαν στα Παιδικά Χωριά SOS να αφήσουν εκεί το παιδί τους.

«Μέχρι πριν από δύο χρόνια, το 95% των αιτημάτων είχε να κάνει με κακοποίηση. Αποφάσιζε ο εισαγγελέας πως κινδυνεύει το παιδί», λέει στην «Κ» η κοινωνική λειτουργός των Χωριών SOS, Π. Βασταρούχα. «Τώρα τα μισά αιτήματα είναι από γονείς σε απόλυτη φτώχεια. Οκτώ στις δέκα φορές είναι Ελληνες, τις πιο πολλές φορές μονογονεϊκές οικογένειες, συνήθως χωρίς άλλους συγγενείς».

Η κυρία Μαρίνα εδώ και 19 χρόνια είναι μητέρα στα Χωριά SOS. Εκείνη ζει την ιστορία από την άλλη πλευρά. «Το καινούργιο παιδάκι το φέρνει στο σπίτι μας η μαμά του», λέει. «Του δείχνει το κρεβάτι του, του δείχνει το δωμάτιό του, του δείχνει εμένα. Και μετά, «σ' αγαπάω» λέει, και φεύγει. Και το παιδάκι μένει στην πόρτα». Το ακούω στη φωνή της.


Στέκονται και κοιτάζουν
Η κυρία Μαρίνα κάνει προσπάθεια για να συνεχίσει. «Κανένα τους δεν φωνάζει», λέει. «Στέκονται στην πόρτα και κοιτάζουν μέχρι να χαθεί η μαμά τους. Αν είναι αδελφάκια, δύο ή πιο πολλά, εκείνο το βράδυ δεν μπορείς να τα χωρίσεις. Τα βάζεις το καθένα στο κρεβάτι του και δέκα λεπτά μετά γίνονται ένα κουβάρι, μαζεύονται όλα μαζί ξανά, να αγγίζουν το ένα το άλλο».
Κανονικά, τα Χωριά SOS δεν δέχονται παιδιά που η οικογένειά τους είναι απλώς φτωχή. Γι' αυτές τις οικογένειες υπάρχει πρόγραμμα στήριξης στο σπίτι. Αλλά η απόλυτη φτώχεια δεν πάει σχεδόν ποτέ μόνη της. «Ηρθε ένα κοριτσάκι εδώ και νόμιζα πως έχει πρόβλημα. Τριών χρόνων, δεν ήξερε ούτε 15 λέξεις», λέει η κοινωνική λειτουργός. «Το είδαν οι γιατροί και είπαν πως η υγεία του είναι μια χαρά. Ο μπαμπάς του στις λαϊκές, η μαμά του τυφλή, το είχαν εγκαταλείψει το παιδί. Οταν δεν σου μιλάει κανείς, πώς να μάθεις λέξεις;». Η φτώχεια οδηγεί στην παραμέληση, ακόμα και στην κακοποίηση. Κάποιοι άνθρωποι, πριν φτάσει το παιδί τους εκεί, διαλέγουν την άλλη λύση. Οσο ακραία κι αν φαίνεται σ' εμάς.

«Εβγαινα απ' το Χωριό να πάρω γάλα για τα δικά μου τα παιδιά», λέει η κυρία Μαρίνα. «Στην κεντρική πύλη ήταν μια γυναίκα μ' ένα κοριτσάκι. Δεν ήξερε ότι εγώ είμαι μητέρα SOS, δεν με είδε καν. Κρατούσε το παιδί της όρθια και του μιλούσε. «Μη νομίζεις πως η μαμά δεν σ' αγαπάει. Σε λατρεύει η μαμά, αλλά δεν έχει να σου δώσει φαγητό. Αυτοί οι καλοί άνθρωποι εδώ...». Νόμιζε πως θα μπει μέσα, θα βρει κάποιον να αφήσει το παιδάκι και θα φύγει». Η κυρία Μαρίνα κρατάει με το χέρι της το μέτωπό της. Οσα χρόνια κι αν είσαι εδώ, μερικά πράγματα δεν τα συνηθίζεις ποτέ. «Το κρατούσε απ' το χέρι», λέει. «Κι αυτό δεν μιλούσε. Μόνο είχε σηκώσει το κεφαλάκι του και την κοίταζε. Δεν ξέρω τι έγινε μετά. Εφυγα. Είχα να πάρω γάλα στα δικά μου τα παιδιά».

Κυριακή, 8 Ιανουαρίου 2012

Άνοιξε τα Φτερά Σου


Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει,
σε τι ύψη μπορείτε να  πετάξετε.
Ούτε και Εσείς οι Ίδιοι δεν θα το ξέρετε, 
προτού ανοίξετε 
τα φτερά Σας.

Τζον Μέισον

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2012

Βουτιά στα βαθιά - Ευχή


Εύχομαι από καρδιάς 
η νέα χρονιά να φέρει 
σε όλους 
το σθένος 
να βουτήξουν στα βαθιά νερά 
ενός ποταμού 
που πρόκειται να αλλάξει ουσιαστικά την ζωή τους.

Φώτιση - Γαλήνη - Ισορροπία

μέσω της συγκέντρωσης.

Είμαστε πολλά περισσότερα 
από όλα όσα μας περιστοιχίζουν
και βρίσκονται σε αέναο πόλεμο με 
την Ουσία μας.

Σιωπή του Νου
και Είσοδο στο πεδίο 
της Μη-Σκέψης.
Συνέπεια και Άσκηση.

Καλή Δύναμη!