Η πραγματικότητα δεν υπάρχει - τουλάχιστον, όχι έτσι όπως την γνωρίζουμε. Το να έχεις την ολική ευθύνη της ζωής σου σημαίνει πως οτιδήποτε στη ζωή σου - απλώς και μόνο επειδή βρίσκεται στη ζωή σου - είναι δική σου ευθύνη. Κατά μία κυριολεκτική έννοια, ολόκληρος ο κόσμος είναι δική σου δημιουργία.

Του Joe Vitale

Απόδοση στα Ελληνικά: Γιώργος Κυρίτσης

Πριν δύο χρόνια άκουσα για κάποιον θεραπευτή στη Χαβάη, ο οποίος θεράπευσε ένα ολόκληρο θάλαμο εγκληματικά παραφρόνων ασθενών – χωρίς ποτέ να δει κανέναν από αυτούς. Ο ψυχολόγος μελετούσε το φάκελο ενός ασθενούς και μετά κοιτούσε μέσα του να δει με ποιο τρόπο δημιούργησε την ασθένεια εκείνου του ανθρώπου. Καθώς βελτίωνε τον εαυτό του, βελτιωνόταν και ο ασθενής.

Όταν πρωτοάκουσα την ιστορία, σκέφτηκα ότι θα ήταν κάποιος αστικός μύθος.

Πώς ήταν δυνατόν κάποιος να θεραπεύει έναν άλλο, θεραπεύοντας τον εαυτό του;

Πώς θα μπορούσε, ακόμα και ένας άριστος γνώστης της αυτο-βελτίωσης, να θεραπεύσει τους εγκληματικά παράφρονες; Δεν είχε κανένα νόημα, ούτε λογική, οπότε διέγραψα την ιστορία.

Όμως ένα χρόνο αργότερα την άκουσα ξανά.

Άκουσα ότι ο θεραπευτής χρησιμοποιούσε μια χαβανέζικη θεραπευτική διαδικασία που ονομάζεται ho'oponopono. Δεν είχα ακούσει ποτέ γι αυτή, αλλά δεν έφευγε από το νου μου. Αν η ιστορία είχε κάποια αλήθεια, θα έπρεπε να μάθω περισσότερα. Για μένα η έννοια «ολική ευθύνη» σήμαινε ότι είμαι υπεύθυνος για ότι σκέφτομαι και κάνω. Πέρα από αυτό, δεν έχει τίποτα να κάνει μ’ εμένα. Νομίζω ότι οι περισσότεροι έχουν την ίδια άποψη για την ολική ευθύνη. Είμαστε υπεύθυνοι για όσα κάνουμε εμείς και όχι για ότι κάνει οποιοσδήποτε άλλος – όμως αυτό είναι λάθος.

Ο Χαβανέζος θεραπευτής που θεράπευσε εκείνους τους διανοητικά άρρωστους ανθρώπους, θα με δίδασκε μια προηγμένη νέα προοπτική, όσον αφορά στην ολική ευθύνη. Το όνομά του είναι Dr. Ihaleakala Hew Len. Ίσως να μιλήσαμε μια ώρα την πρώτη φορά στο τηλέφωνο. Ζήτησα να μου πει όλη την ιστορία του έργου του σαν θεραπευτής.

Μου εξήγησε ότι εργαζόταν στο Κρατικό Νοσοκομείο της Χαβάης για τέσσερα χρόνια. Η πτέρυγα με τους εγκληματικά παράφρονες ήταν επικίνδυνη. Κάθε μήνα οι ψυχολόγοι δήλωναν παραίτηση. Το προσωπικό συχνά δήλωνε ασθένεια ή απλά υπέβαλε παραίτηση. Οι άνθρωποι περνούσαν εκείνη την πτέρυγα με την πλάτη τους στον τοίχο, από φόβο μην τους επιτεθούν οι ασθενείς. Δεν ήταν καθόλου ευχάριστο μέρος να ζεις, να εργάζεσαι ή να επισκέπτεσαι.

Ο Δρ. Λεν ανέφερε ότι ποτέ δεν είδε τους ασθενείς. Συμφώνησε να έχει ένα γραφείο και να εξετάζει τους φακέλους τους. Ενόσω κοιτούσε εκείνους τους φακέλους, εργαζόταν επάνω στον εαυτό του. Καθώς εργαζόταν στον εαυτό του, οι ασθενείς άρχισαν να θεραπεύονται.

Κοίταξε μέσα τους

Όταν βλέπεις άλλους που φαίνονται διαχωρισμένοι και ξένοι από σένα, κοίταξέ τους βαθειά. Κοίταξε μέσα τους. Κάντο αυτό για λίγο και θα συλλάβεις την Ουσία τους.

Και τότε θα συναντήσεις τον εαυτό σου να σε περιμένει εκεί.

Όταν βλέπεις κάποιο από τα πράγματα στον κόσμο σου - ένα κομμάτι της φύσης που είναι μια άλλη πλευρά/διάσταση της Ζωής - που φαίνεται διαχωρισμένο από σένα, απλά κοίταξέ το βαθειά. Κοίταξε μέσα του. Κάντο αυτό για λίγο και θα συλλάβεις την ουσία του.

Και τότε θα συναντήσεις τον εαυτό σου να σε περιμένει εκεί.

Εκείνη την στιγμή θα γνωρίσεις την Ενότητα με όλα τα πράγματα.

Communion with God
Neale Donald Walsch

Το Μονοπάτι της Αγάπης. Το Μονοπάτι του φόβου.

Υπάρχουν δυο κύριες πηγές συναισθημάτων : η μια είναι ο φόβος , και όλα τα συναισθήματα που πηγάζουν από αυτόν. Και η άλλη είναι η αγάπη και όλα τα συναισθήματα που πηγάζουν από αυτήν. Βιώνουμε και τα δύο συναισθήματα, αλλά αυτό που υπερισχύει στους καθημερινούς ανθρώπους είναι ο φόβος. Ας περιγράψουμε λοιπόν ορισμένα χαρακτηριστικά της αγάπης και του φόβου, για να κατανοήσουμε αυτά τα δυο συναισθήματα. Η αγάπη, δεν δημιουργεί υποχρεώσεις. Αντίθετα ο φόβος κατακλύζεται από υποχρεώσεις. Στο μονοπάτι του φόβου, ό,τι κάνουμε οφείλεται στο ότι : ''είμαστε υποχρεωμένοι'' να το κάνουμε και περιμένουμε και από τους άλλους, να κάνουν κάτι επειδή είναι ''υποχρεωμένοι''. Είμαστε υποχρεωμένοι και μόλις ''πρέπει'' να κάνουμε κάτι αρχίζουμε να αντιστεκόμαστε, Στο μονοπάτι της αγάπης δεν χρειάζεται να προβάλλουμε αντιστάσεις, ό,τι κάνουμε το κάνουμε γιατί το ''θέλουμε''. Η αγάπη, δεν δημιουργεί προσδοκίες. Ο φόβος είναι γεμάτος από αυτές. Στο μονοπάτι του φόβου κάνουμε πράγματα, γιατί θεωρούμε ότι είμαστε υποχρεωμένοι να τα κάνουμε , και περιμένουμε να κάνουν και άλλοι το ίδιο. Γι' αυτό μας πληγώνει, ενώ η αγάπη όχι. Όταν αγαπάμε , δεν έχουμε προσδοκίες. Κάνουμε κάτι επειδή το θέλουμε , γι' αυτό , και δεν πληγωνόμαστε . Η αγάπη βασίζεται στον σεβασμό. Ο φόβος δεν σέβεται τίποτε, ούτε καν τον ίδιο τον φόβο. Όταν λυπόμαστε κάποιον σημαίνει ότι δεν τον σεβόμαστε . Αν δεν σεβόμαστε κάποιον προσπαθούμε να τον ελέγξουμε. Η μεμψιμοιρία πηγάζει από την έλλειψη σεβασμού.   Η αγάπη είναι αδίστακτη, δεν λυπάται κανέναν, έχει όμως συμπόνοια. Ο φόβος είναι γεμάτος οίκτο, λυπάται τους πάντες. Λυπόμαστε κάποιον όταν δεν τον σεβόμαστε, όταν θεωρούμε ότι δεν είναι αρκετά ικανός για τα τα καταφέρει. Από την άλλη πλευρά, η αγάπη σέβεται. Αγαπάμε κάποιον και ξέρουμε ότι μπορεί να τα καταφέρει. Αν πέσει, μπορούμε να του δώσουμε το χέρι μας , να τον βοηθήσουμε να σηκωθεί. Αυτό είναι συμπόνια και διαφέρει από τον οίκτο. Η συμπόνια πηγάζει από τον σεβασμό και την αγάπη,  ο οίκτος από την έλλειψη σεβασμού και τον φόβο.  Η αγάπη είναι απολύτως υπεύθυνη, ο φόβος αποφεύγει την ευθύνη. Το να προσπαθούμε να αποφύγουμε την ευθύνη είναι ένα από τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουμε, επειδή οι πράξεις έχουν συνέπειες. Η αγάπη γεννά ευγένεια και ο φόβος σκληρότητα.. Με τον φόβο, είμαστε πάντοτε γεμάτοι προσδοκίες και υποχρεώσεις, δεν έχουμε σεβασμό, αποφεύγουμε την ευθύνη και αισθανόμαστε οίκτο. Πώς μπορούμε να νοιώσουμε καλά όταν υποφέρουμε από τόσο μεγάλο φόβο; Νοιώθουμε ότι είμαστε θύματα, αισθανόμαστε θυμό, θλίψη, ζήλια, προδοσία. Ο θυμός δεν είναι πάρα φόβος κρυμμένος πίσω από προσωπείο. Η θλίψη είναι φόβος κρυμμένος πίσω από ένα προσωπείο. Η ζηλια ειναι φόβος κρυμμένος πίσω από ένα προσωπείο. Με όλα αυτά τα συναισθήματα που πηγάζουν από τον φόβο και προκαλούν πόνο, μπορούμε μόνο, να προσποιούμαστε ότι είμαστε ευγενικοί. Η αγάπη δεν θέτει όρους, σε αντίθεση με τον φόβο. Στο μονοπάτι του φόβου, αγαπάμε κάποιον, αν μας αφήσει να τον ελέγχουμε, αν είναι καλός μαζί μας, αν ταιριάζει στην εικόνα που έχουμε φτιάξει για αυτόν. Δημιουργούμε μια εικόνα του πως θα πρέπει να είναι και επειδή δεν θα γίνει ποτέ αυτή η εικόνα, τον κρίνουμε και τον βρίσκουμε ένοχο. Στο μονοπάτι της αγάπης, δεν υπάρχουν ''αν'', δεν υπάρχουν όροι. Αγαπάμε κάποιον χωρίς λόγο και δικαιολογία... Τον αγαπάμε όπως είναι και είναι ελεύθερος να είναι ο εαυτός του. Στο  μονοπάτι της αγάπης, υπάρχει δικαιοσύνη. Αν κάνουμε κάποιο λάθος, πληρώνεται μια φορά, γι'αυτό αν αγαπάμε τον εαυτό μας μαθαίνουμε από αυτό το λάθος.  Στο μονοπάτι του φόβου δεν υπάρχει δικαιοσύνη. Αναγκάζουμε τον εαυτό μας, τον σύντροφό μας, τον φίλο μας να πληρώσει το ίδιο λάθος πολλές φορές. Στο μονοπάτι της αγάπης, δίνουμε περισσότερα από ότι παίρνουμε. Μπορούμε να μιλάμε για την αγάπη και να γράψουμε άπειρα βιβλία για αυτήν, αλλά η αγάπη είναι εντελώς διαφορετική για τον καθένα μας. Δεν είναι μια αφηρημένη έννοια, έχει να κάνει με την δράση. Η αγάπη εν δράσει, μόνο ευτυχία μπορεί να φέρει .! Ο φόβος εν δράσει, μόνο πόνο μπορεί να φέρει.! πηγή

Ο άνθρωπος που δίνει, είναι ο άνθρωπος που ξεπέρασε και ξεπερνά συνέχεια τον υλικό του εαυτό. Δεν είναι αποκομμένος από το σύνολο - δεν περιχαρακώνεται στα όρια ενός μικρού, στενού κύκλου μέσα στην αίσθηση της ιδιοκτησίας.

Ο άνθρωπος που δίνει, είναι ο άνθρωπος που ξεπέρασε και ξεπερνά συνέχεια τον υλικό του εαυτό.

Δεν είναι αποκομμένος από το σύνολο - δεν περιχαρακώνεται στα όρια ενός μικρού, στενού κύκλου μέσα στην αίσθηση της ιδιοκτησίας.

Γνωρίζει πως ό,τι ''έχει'' δεν είναι τίποτα παραπάνω από τα υλικά που βρίκσονται στην διάθεσή του για να κινηθεί στο ''εδώ και τώρα''.

Γιατί δεν υπάρχει παρελθόν, δεν υπάρχει μέλλον. Υπάρχει μόνο το τώρα. Και κάθε επιλογή γίνεται στο τώρα. Όσα δεν είπε ή δεν έκανε είναι όλα όσα για τα οποία θα παλεύει την αμέσως επόμενη στιγμή να επαναφέρει, να κατακτήσει. 

Δεν υπάρχει κάτι δικό του. Δικό του είναι μόνο το πνεύμα του. Το οποίο ενώνεται με δεσμούς φυσικούς και υπερφυσικούς με το άπειρο. Την αληθινή του ουσία.

Ο άνθρωπος που ελευθερώνεται είναι εκείνος που χαμογελά. Είναι εκείνος που γεμίζει αγάπη για το σύμπαν που τον γέννησε, για την πλάση που τον τρέφει, για την θεία πνοή που του δίνει ώθηση.

Δίνω, σημαίνει ξεπερνώ τον εαυτό μου. Σημαίνει πως ξεχνώ τα υλικά μου δεσμά και ανακουφίζομαι.

Ανασαίνω ελεύθερα και επιστρέφω στο κέντρο μου.

Ο δεσμός του Ψυχικού Συντρόφου

Πρόκειται για ένα δεσμό στον οποίο δύο ψυχές είναι εξαιρετικά συμβατές, στα περισσότερα επίπεδα: σωματικό - συναισθηματικό - διανοητικό - και πνευματικό.

Υπάρχουν πολλά κοινά ενδιαφέροντα. Πολύ συχνά, τα συγκεκριμένα άτομα είναι πάνω απ' όλα φίλοι.

Οι ψυχικοί σύντροφοι είναι άτομα που έχουν ενσαρκωθεί και έχουν μοιραστεί πολλές θετικές και μακροχρόνιες σχέσεις. Συνήθως έχουμε περισσότερους από έναν, ψυχικούς συντρόφους.

Οι σύντροφοι ψυχής είναι άτομα με τα οποία μοιραζόμαστε μια μακρά σχέση - δεν χρειάζεται να είναι συνεχής , αλλά συνήθως έχει μεγάλη διάρκεια.
Ένα άτομο μπορεί να μπαίνει και να βγαίνει από τη ζωή μας περιοδικά , για ένα μεγάλο διάστημα .

Κάθε φορά που εμφανίζονται σύντροφοι ψυχής , φέρνουν μαζί τους μια αίσθηση ανανέωσης.

Όπως και με τους καρμικούς δεσμούς , η συμπάθεια μπορεί να είναι στιγμιαία , αν και δεν είναι συνήθως παθιασμένη .

Ο διαχωρισμός του ψυχικού συντρόφου από τον καρμικό δεσμό δεν είναι πάντα εύκολος .

Ο χρόνος και ο βαθμός συμβατότητας σε όλα τα επίπεδα είναι παράγοντες που πρέπει να λαμβάνουμε υπ΄οψην.

 

Θα υπάρξουν διαφορές, αφού είμαστε μοναδικές και ατομικές ψυχές , αλλά θα εντοπίσουμε το κοινό έδαφος ως προς τις φιλοδοξίες μας και τους στόχους μας.

Ανάμεσα στους ψυχικούς συντρόφους αναπτύσσεται μια φιλία που διαρκεί και αντέχει σε όλες τις περιστάσεις.

πηγή